Letter to my future self (2025) van Aline Bouvy toont een oude postkaart van een kind dat een brief op de bus doet. De nostalgische esthetiek, met heldere contouren en verzadigde kleuren, roept de beeldtaal op van een ander tijdperk. In de praktijk van Bouvy krijgt dit onschuldige beeld echter extra lagen: vragen over wie we waren, wie we zijn, en wie we hopen te worden. Letter to my future self is nieuwsgierig én onzeker tegelijk — een poging om een identiteit te vatten die nooit helemaal stilstaat.
In Bouvy’s recente solotentoonstelling Hot Flashes in Casino Luxembourg werd deze postkaart getoond in een lade die automatisch dichtklapte wanneer een bezoeker naderbij kwam. Het beeld was altijd dichtbij, maar echt toegankelijk. Nu is het beeld niet alleen bevrijd en zichtbaar, het werd ook uitvergroot tot A1-formaat.
Aline Bouvy’s multidisciplinaire praktijk is een manier om uiting te geven aan haar weigering om compromissen te sluiten en zich aan te passen aan systemen in onze samenleving die ons verlangen willen reguleren door het te conformeren aan de normen en waarden die diezelfde samenleving vormgeven. Bouvy bevraagt en hekelt hoe de beelden die we van onszelf en van de mensheid hebben door deze moraal worden bepaald.
Bouvy voelt zich aangetrokken tot het niet-conventionele – niet om elementen uit de marge van de samenleving te fetisjeren, maar vanuit de wens om wat als buiten de perken wordt beschouwd te normaliseren en zo de heersende moraal bij te stellen. In eerdere werken gebruikte Aline Bouvy beelden van zwerfhonden en onkruid, of maakte bas-reliëfs van anussen met fallische vormen erin gestoken. Het mannelijk naakt is een terugkerend motief in haar werk, wederom niet als fetisj maar eerder als tegenwicht voor het naakte vrouwelijke lichaam dat overal aanwezig lijkt te zijn, niet alleen in de kunstgeschiedenis maar ook in onze hedendaagse beeldcultuur.
Aline Bouvy bevraagt hoe we omgaan met de hedendaagse culturele productie en neemt stelling tegen normen en waarden die de maatschappij ons oplegt.
